Bog nas čuva

Sažetak

U tekstu se kritikuje zakonska obaveza da se građanima, pa i onima koji su kroz internacije i represiju prošli, saopšti da li su nekada bili spijuni, putem službene pisane potvrde. Autor opisuje to kao produžetak diktatorske prošlosti i dehumanizujuću proceduru kojom država „označava“ čoveka, čak i kad je odano kritikovao režim. Pominje Sigurimi i Orvela, ukazujući da demokratija može koristiti iste laži kao i diktatura. Zaključak je pesimističan: borba za čistotu ne može biti vođena državom, a završetak poručuje 'Zoti na ruajt'.